Limeryk, Matejko i Stańczyk

Witam serdecznie!

     Limeryk, który dziś opublikuję, dotyczył będzie jednego z wczesnych dzieł Jana Matejki (1838-1893 Kraków). Mój wybór padł na obraz, który stanowi jedną z pierwszych prac artysty wykonanych w oparciu o legendę. Głównym bohaterem płótna jest postać, która od dzieciństwa fascynowała Matejkę - Stańczyk.

Jan Matejko, Stańczyk udający ból zębów, olej na płótnie, 45 x 36 cm, r. 1856, Muzeum Narodowe w Krakowie.

Źródło ilustracji: 

B. Ciciora-Czwórnóg, Jan Matejko, Wydawnictwo Bosz, Olszanica 2005, s. 21.

Ból zęba Stańczyka

Dawno temu na Rynku w Krakowie 

ciekawy był Stańczyk, czego się dowie 

od mieszczanina zamożnego

na temat leczenia zęba chorego, 

zakładając, że jak lekarz mu odpowie.

     Tematem swego płótna uczynił Matejko anegdotę o zakładzie między Stańczykiem a królem Zygmuntem Starym. Błazen królewski udawał ból zęba, aby ukazać królowi, że Kraków to miasto lekarzy. Zakład wygrał, gdyż każdy napotkany człowiek starał się mu pomóc, a zasłyszane porady Stańczyk zapisywał.

To wszystko.

Następnym utworem z serii spotkanie ze sztuką będzie limeryk, ale na podstawie dzieła zagranicznego twórcy - Dantego Gabriela Rossettiego.

Miłego dnia!

Edytowano: 17 IV 2024.

Sonet o opuszczających teatr

Witam serdecznie!

Carlo Carrà, Opuszczając teatr, 1910, Estorick Collection, Londyn.

Źródło ilustracji: T. J. Craughwell, Wielka księga sztuki.

Widzowie po spektaklu

Noc zapadła i zapalono uliczne latarnie, 
do których blasku tłum mediolańskich widzów garnie. 
Chwilę temu doświadczyli w teatrze kultury, 
gdy słuchali aktorów śpiewne mole i dury.

Trudno zidentyfikować te zabłąkane senne mary, 
rozpaczliwie dobierające się w pary, 
by wrócić do domu pieszo lub bryczką 
- do zakątków swej przeszłości smutną wycieczką.

Klucząc pośród mroku w fałszywym blasku 
udają, że rozumieją wysoką sztukę dla poklasku. 
Zachowują się jak podziwiani wcześniej aktorzy.

Pośród dźwięków, szmerów i zapachów zorzy, 
w szarej monotonii, narasta zagubienie 
oraz prędkości i nowoczesności uwielbienie.

     Carlo Carrà (1881 Quargnento - 1966 Mediolan) ukazał na swoim obrazie ludzi wychodzących z mediolańskiej La Scali. Dzieło uważane jest za typowe dla początkowego etapu futuryzmu (prąd w sztuce, który narodził się 11.10.1908 r. we Włoszech dzięki F. T. Marinettiemu). Artysta dołączył do futurystów podpisując manifest w lutym 1910 r. Razem z nimi pochwalał piękno prędkości, energię i bunt. Do tego futuryści gardzili wszelką tradycją, reprezentowaną przez instytucje takie, jak muzea czy biblioteki. 

   Później Carrà zredagował własny manifest, zatytułowany Malarstwo dźwięków, szmerów i zapachów (11.08.1913), w którym, m. in. wytykał wyblakłe "dźwięki i szmery" w dziełach Impresjonistów czy wyrażał pragnienie krzykliwej czerwonej barwy i zgrzytającej zieleni ("odczutych w czasie barw szybkości i radości").

To tyle.

Wkrótce pojawi się limeryk dotyczący jednego z dzieł Jana Matejki. 

Miłego Dnia!

Post edytowany 17 IV 2024.

Haiku o rybkach radosnych

Witam serdecznie!

Tworzenie sonetu nt. jednego z futurystów idzie mi dość topornie. Mając nadzieję, że w końcu się uda, publikuję w tym poście jedno z mych haiku. Delektujcie się, drodzy czytelnicy ☺

plusk barwnych rybek 

w błękicie porannym 

- fale radości

Plaża, pastel na papierze.

Miłego Dnia!

Rozdarcie w dźwiękach sójek

Witam Serdecznie!

Rozdarcie w dźwiękach sójek

urzekający jest park we wrześniu

coraz wyraźniej widać jesień

ach - jak uroczo a zarazem irytująco

rozbrzmiewają ich skrzeki przy tym

ot - takie oryginalne ptasie radio - sójki pewnie znowu kłócą się

czy polecieć w końcu za to morze

i zaspokoić swą ciekawość...

siedzę na ławce i czuję rozdarcie tam gdzieś wewnątrz

nie wiem dokąd mam się udać - zajmować się tym czy tamtym

może jednym i drugim - posłuchać intuicji słodkiej

zdecydować się bo nie jestem sójką

kiedyś odkryję co jest za morzem

a przynajmniej taką mam nadzieję

Sójka, zielona kredka na papierze.

Pierwotny wiersz napisałam, gdzieś tak z pięć lat temu (!). Jednakże postanowiłam wprowadzić do niego kilka poprawek, bo aż się nie mogłam powstrzymać... Znowu.

Miłego Dnia!

Edycja postu: 17 IV 2024.

O samotności

Witam serdecznie!

Poniższy utwór napisałam jakiś czas temu, gdy wracałam do domu wieczorem. Niesamowite, jak czasem człowiek może odczuć samotność w busie, tramwaju, bądź innym środku transportu, nawet jeśli wokół siedzą inni ludzie...

rada od bliźniego

tak samotnyś i osłabiony

brak energii siły i wiary w siebie

nie dostrzegasz piękna

i możliwości dawanych przez świat

- samotność założyła klapki na twoje oczy

wmawiając im zmęczenie materiału

proszę zdejmij je

odważnie patrz - nie jesteś sam.

pamiętaj o tym gdy znów stracisz czujność

i iluzje zaczną mącić

zbudź się i nie słuchaj kołysanki samotności

w obliczu sieci utkanej przez samotność

z niedobrych słów - otwórz się

powiedz choć słowo

niech uśmiech rozjaśni Twą twarz znużoną

nie chcę byś zabłądził w tym śnie

I to by było na tyle. 

Miłego Dnia!

♪ Eva Cassidy - True Colors

PS. - Tak przy okazji, po prawej stronie bloga znalazła się ankieta. Powód jej pojawienia się oznacza chęć dalszego rozwoju (w sumie, to także eksperyment, bo nigdy wcześniej nie zamieszczałam tu ankiety). Interesuje mnie, które z tych form poetyckich udają mi się najlepiej. Natomiast te z najmniejszą ilością głosów będą znaczyły prawdopodobnie coś w stylu: "musisz nad tym popracować".

Edycja postu: 17 IV 2024.