Człowiek o dziwnym wyrazie twarzy

Witam Serdecznie!

Człowiek o dziwnym wyrazie twarzy

        Tristania była niewielką miejscowością, ulokowaną gdzieś między wzgórzami. Życie jej mieszkańców naznaczone było codzienną rutyną. Każdy dzień wydawał się być szarym, przygnębiającym i przytłaczającym w oczach ludzi. Cud, że w ogóle wychodzili z domu! Gdy tylko progi domostw opuszczali, przypominali przygaszone, senne istoty, którym czegoś brakowało. Wydawałoby się, że nic nie ulegnie tu zmianie i smutna kraina pozostanie taką.

            Jeden z szarych dni rozpoczął się jak zwykle, z jednym tylko wyjątkiem. Blady piekarz, który wyszedł rano do pracy, zauważył przybliżającą się dość szybko dziwną sylwetkę ze wzgórza. Wieść o tym rozeszła się szybko, więc zaintrygowani mieszkańcy powstrzymali się na moment od swoich obowiązków - tak byli zainteresowani przybyszem. Gdy tylko nieznajomy zjawił się na terenie wioski, a zrobił to szybko, bo przyjechał na rowerze, wprawił miejscowych w konsternację. Tu i ówdzie szeptano i podkreślano dziwność człowieka, który właśnie ich odwiedził.

Jakie wiatr refleksje przywiał?

Doodle, wynikły z fascynacji piosenką Robbiego Williamsa

i kadrami w japońskiej mandze :)

No właśnie, jakie wiatr refleksje przywiał w pewien grudniowy poranek, gdy mocno szarpał ludźmi, gałęziami i innym wszystkim dokoła? Ano takie:

Kaszkiet mógłby ulecieć

dobrze że głowa mocno 

osadzona została na szyi

że mocno trzyma się

- znaczy to że wiatr 

jej nie porwie gdy groźnie 

będzie szarpał wszystkim wokół

jedynie kaszkiet mógłby 

z głowy ulecieć gdzieś

daleko bądź blisko

a czy daleko czy blisko

zależy od tego 

czy kaszkiet da się lubić 

czy tylko zawadza

Miłego dnia!

Edycja postu: 10 II 2024.

Warto wstać.

U mnie nic się nie dzieje. Nic, poza zwyczajnym uczelnianym zamieszaniem i codziennymi "zawieruszkami". Czasem bywa pod górkę, ale ważne jest to, aby się nie poddawać, co nie?

Trzymajcie się ciepło! 

Miłych dni!

Coś, dla czego warto wstać

Potknięcia bywają bolesne.

Rozmasowując potłuczone kolana,

ośmielam się spojrzeć w górę

- i co widzę?

Cudowny błękit nieba.

Tak cudowny i czysty,

że nie czuję innego wyboru,

innej drogi 

- po prostu muszę wstać.

Muszę iść, bo gdzieś tam

w głębi wiem, że dla tego

błękitu nie warto rozpamiętywać

wciąż na nowo bólu...

Listopadowy poranek, szkic pastelami na tekturze.

POSTCRIPTUM

Zapomniałam o czymś wspomnieć... Nie da się ukryć całkowitego przeobrażenia szaty graficznej mojego bloga. Chciałam zaznaczyć, że niektóre z wierszy wyróżnione zostały czymś w rodzaju brzoskwiniowego tła, aby dostosować je do poprzednich barw szaty graficznej. Gdyby ktoś przeglądał któreś z nich, niech nie przejmuje się tym zaznaczeniem... Po prostu to znak, że niegdyś było tu inaczej...
Jesienne barwy liści zastąpiło błękitne niebo :-)
...
Dodatkowa informacja z dnia 24 września 2016 roku: próbowałam poprawić te rudawe / rdzawe (?) zabarwienia... Chyba teraz jakoś wygląda.

Kolejna edycja postu: 10 II 2024.

Haiku o potrzebie

modlitwa -
potrzebowałam tego
jak ziemia wody

Miłego dnia życzę!

Post edytowano 10 II 2024.

Historia pewnej pary

Witam Serdecznie!

Zamieszczam stary utwór jeszcze z czasów Interii. Inspiracją do jego powstania była "Seria Niefortunnych Zdarzeń" autora ukrywającego się pod pseudonimem Lemony Snicket. Pamiętam, że wtedy koniecznie chciałam coś napisać... Mam do tego utworu sentyment, a jego klimat zwyczajnie kojarzy mi się z jesienią.

Historia pewnej pary

Była sobie kiedyś pewna tajemnicza para.

Ona lubiła kulturę Japonii, On kochał aktorstwo.

Ją widywano w kimonach, a jego w staroświeckich frakach.

Ona była Katarzyną, On - Olgierdem.

Chcieli być razem, ale nie udało się.

Najpierw byli szczęśliwi.

Żyli w związku, lubili razem czytać.

I powieści, i poezje.

Związek ich wielorakie przeżywał burze:

kłótnie o bzdury, chwilowe obrażalstwo,

ale ostatecznie się godzili.

I było jeszcze lepiej, aniżeli przed kłótnią.

Siadywali później na pachnącym romantyzmem, wrzosowisku,

gdzie podziwiali wspaniałe zachody słońca.