Haiku o poduszce

Witam Serdecznie!

Proszę, proszę, nic tylko haiku. Coś mi się zdaje, że jakiś limeryk pojawi się na tym blogu za jakieś sto lat... Tymczasem rozpoczął się nowy etap i coś będę musiała ograniczyć, a wiele jest takich rzeczy, z którymi tak powinnam postąpić.

Dobrze, przejdźmy do haiku, które napisałam w lecie tego roku, prawdopodobnie pod wpływem jednego z wielu upalnych wieczorów...

chłód poduszki

w upalną noc bezgwiezdną

przynosi ulgę

Studentom i studentkom życzę 

Powodzenia, Wytrwałości i Cierpliwości 

w nowym roku akademickim!

Post edytowano 10 II 2024.

Haiku o deszczu po polsku i po angielsku

Postanowiłam zamieścić tu ułożone przez siebie haiku w wersji polskiej oraz angielskiej. 

w jesiennym deszczu

przemyślenia o krzywdach

toną

[ENGLISH VERSION]

they are sinking

in autumnal rain

- reflections over harms

Edycja postu: 10 II 2024

Utrwalenie śladu

Nowy twór, który napisałam w przeszłości, choć nie tak odległej. Jak czytam, to bardziej mi się podoba, chociaż nie jest taki idealny... Pretekst do jego powstania stanowiło zjawisko znane jako "deszcz ze śniegiem" lub raczej jego, migotliwy pod wpływem Słońca, efekt pozostały na nagich gałęziach drzewa... U mnie nic ciekawego się nie dzieje, poza tym, że rok akademicki się zbliża.

Mam nadzieję, że będzie dobrze.

Utrwalenie śladu

Gdy słońce wyjrzało zza chmur,

ujrzałam szlachetne kamienie

blaskiem zdobiące nagie gałęzie.

Wcześniej deszcz ze śniegiem

dał się we znaki, lecz pozostawił

po sobie piękny ślad,

choć nietrwały.

Zniknie, lecz nie zupełnie.

Skryję to wspomnienie pięknego zjawiska

w jednej z szuflad mojej pamięci.

Jeśli kiedyś się powtórzy, wyciągnę je,

przytulę czule do serca

i być może podzielę się z innymi.

Zacnemu Zjawisku opisywanemu w utworze zdjęcia nie zrobiono.
No trudno... Przedstawiam coś letniego, bo jesień nadchodzi
i tradycyjnie mimozami się zaczyna...

Edytowano: 10 II 2024

Refleksja drobna o snach

Za bardzo się nie rozpisuję... Miłego dnia! A nocą - miłych snów.

Sny

Zamykam oczy,

wyruszam w nieznane.

Pewności nie mam,

czy w puszczy polować będę,

czy z tajemniczym młodzieńcem

tańczyć na balu wspaniałym.

Przygody różne zdarzyć się mogą,

a wśród nich i koszmary mącić mogą.

Kiedy trafię w wiry koszmaru,

postaram się otworzyć oczy jak najszybciej.

I wszystko wróci do normy.

Chyba.

Post edytowano 10 II 2024.

Jedno miejsce, jedna piosenka

Tytułowy tytuł

Tytuł.

Tytuł.

Tytuł.

Tytułowy Tytuł.

Uroczystość nadeszła.

Utytułowanie Tytułowym Tytułem.

Cóż to za niezwykła ceremonia.

Udało się.

Przebiegła Pomyślnie.

I skończyła się w sposób

wielce wesoły uroczystość ta.

Utytułowanie Tytułowym Tytułem!

Ole!

Simon & Garfunkel- the Sound of Silence

Piosenka ta chodzi za mną, od czasu, gdy ją usłyszałam na wakacjach. Ktoś z gitarą siedział na placu pod muzeum i ją śpiewał. I teraz, kiedy wróciłam, ta piosenka wciąż nie daje mi spokoju... 

Co do wiersza, to tym razem zamieściłam stary utwór, który powstał w dość spontanicznych okolicznościach, a który publikowałam na starym blogu na Interii (nie ma go już).

Wykonałam to zdjęcie wieki temu, gdy po raz pierwszy znalazłam się w Londynie.
Nie ma ono nic wspólnego z wierszem, ale bardzo mi się ta fotografia podobała 
i chciałam ją zamieścić.

Post edytowano 10 II 2024.