Hiroshige

Witam Serdecznie!

Przed świętami miałam dość dużą styczność z Utagawą Hiroshige ( znany też jako Andō Tokutaro, Andō Hiroshige- "Utagawa", bo był uczniem szkoły Utagawa, itd.), bo czyniłam prezentację na język angielski. Szukając ilustracji, przypadkowo znalazłam jeden z moich ulubionych drzeworytów Andō Hiroshige z cyklu 100 sławnych Widoków na Edo, którego głównym bohaterem jest bobtail japoński (kocia rasa, popularna w Japonii, rozpoznawalna dzięki ogonkowi, a właściwie... jego braku). 

Co za oknem kotek widział?

Znudzony biały mruczek,

łapy skierował ku parapetowi,

wskoczył i przycupnął.

Zainteresował się tym,
co za oknem szumi.

A za oknem?

Ludzie ubarwieni kimonami mkną zatraceni

w codziennej rutynie i rozmowie.

Oddalają się niczym te ptasie klucze,
płynące gdzieś w stronę Fuji:
z każdą sekundą stają się kropkami,
ledwo widocznymi punktami...

Gdy tylko powrócą, ujrzy ślady podróży
albo nic nie ulegnie zmianie...

Utagawa Hiroshige, Pola ryżowe w Asakusie i festiwal Torinomachi, 1857.
Źródło ilustracji.

Miłego Dnia!

Edycja postu: 3 II 2024

Inspirowane "Przedwiośniem"

Witam Serdecznie!

Wiersz powstał pod wpływem piosenki skomponowanej przez Yuki Kajiurę, pt. In my long forgotten cloistered sleep oraz powieści Stefana Żeromskiego Przedwiośnie. Skupiłam się konkretnie na jednej z bohaterek owej książki, która nieszczęśliwie zakochała się w Cezarym Baryce.

Karolina

mogło być nam dobrze

w przedwiośniu tym -

póki nie powróciła zima

póki nie schłodził radości

w sercu mym widok ten

- odwracając się ode mnie

dostrzegł wiosnę w innej

prawda wyszła na jaw

nie kochał wcale

oślepił zgubnym czarem swoim
zgasił mój uśmiech

wzniecił tylko cierpienie smutek

zamknął mnie swą niedojrzałością

w odmętach snu

pewnie już nie pamięta
wspólnie spędzonych chwil

absorbują go ciągłe rozczarowania

ciekawe -

czy stojąc czasem na deszczu

czuje tęsknotę

[English version of poem is below]

"Las" i "Katharsis"

Witam Serdecznie!

Wracam z utworem, który już kiedyś pojawił się na blogu poprzednim. Nieco go poprawiłam. Inspiracje stanowiły: spacer po parku (!) i taka jedna piosenka... Oprócz niego dodaję coś nowego, co niestety nie jest limerykiem (ja też nie wiem, czy kiedyś w końcu powstanie jakikolwiek limeryk), ale "stety" rzec mogę, że jestem dumna. Wielokrotnie już polecałam the World w wykonaniu FictionJunction (genialne skrzypce, nieziemskie głosy wokalistek). W końcu musiał nadejść ten dzień, gdy skojarzy mi się z katharsis, z oczyszczeniem...

Witam z powrotem! :)

Las

Słońce zachodzi, chmury podróżujące

barwami swymi tworzą niezwykłe kontrasty...

Ach, te zachody słońca! Czy smucę się, 

kochając obserwować je?

Wręcz przeciwnie.

Dzień kładzie się do snu, przebierając

się w granatową, atłasową, rozgwieżdżoną piżamę.

Dla mnie nadeszła pora na odwiedziny w zaczarowanym lesie mego umysłu,

dziko splątanym, gąszczu myśli, trudnym do zrozumienia.

Gdybyś chciał go zwiedzić, zgubiłbyś się i zapewne

nie dałbyś rady bez nici Ariadny.

Idąc jej śladem, wydostałbyś się z mrocznego gaju pamięci,

wypełnionego igliwiem smutku i listowiem radości...

Dziwny to las, pobrzmiewający melancholią i tęsknotą,

ten nienazwany las wspomnień.

Jednakże posiada urok pewien,

bowiem ma swą melodię, niosącą ukojenie

po męczącym dniu.

Czar dźwięków skrzypiec i flecików,

o, tak...

To czyni mój sen spokojnym,

przywracającym do równowagi.

Po przebudzeniu się znów będę sobą, póki wieczór

nie zamknie mych powiek otwierających wejście do lasu snu.

Pomoc zielonych zakochanych

Uprzedzam: nie wiem, kiedy uraczę was jakimś postem. Robię sobie przerwę i wracam za jakiś czas. Być może następna notka pojawi się dopiero w kwietniu... Na chwilowe Sayonara załączam utwór, który napisałam dawno temu, był na poprzednim blogu. 

Pomoc zielonych zakochanych

Samochody mkną, nie przejmując się niczym.

Obraz tonie w szarości,

wszystko usypia swą monotonią.

Wszystko - poza pewną nadzwyczajną parą zakochanych.

Nadzwyczajni, bowiem są to dwa

zielone drzewka na osiedlu, stojące obok siebie.

Ożywiają nudną rzeczywistość

jednym, delikatnym pocałunkiem.

Szczupłozielone dziewczę w czułozielonych objęciach

wyższego od niej, zielonego chłopaka.

Tylko oni, tym gestem uczuciowym,

dają nadzieję człowiekowi na radość.

Pogrążony w szarości i monotonii życia zaczyna marzyć

o własnej krainie szczęśliwości,

w której będzie żył z ukochaną osobą.

Raj odzyskany dzięki miłości

i w końcu życie stanie się lepsze.

💚

Edycja postu: 3 II 2024

Shiawase da!

Wiersz nietypowy jak na mnie. Wygrzebany przed chwilą w czasie porządków-po-sesyjnych-i-przed-drugosemestralnych :) Przyznaję, że tworzenie utworu było czystą zabawą i improwizacją po fascynacji słowem "shiawase" w piosence Kalafiny (a jakże!), pt. Alleluia (jeśli będziecie chcieli, to poszperajcie, wyszukajcie, bo jest naprawdę urocza, a słowo "Shiawase" pada chyba w drugiej zwrotce). 

Powodzenia!

Shiawase da!

'Shiawase da!' I thought

when I heard you,

my beautiful melody.

I created even words

in the poem 

when I heard you,

my sweet melody.

Now, I'm writting 

this poem in english...

A thinking in english

is so peculiar for me,

but when I'm in love

with japanese melody,

I think: 'Shiawase da!'

It means: 'I'm happy!'

Cóż, na pewno nie obyło się bez błędów... ale ja się cieszę, że zrobiłam kiedyś w lecie taki utwór.

PODROWIENIA raz jeszcze!

Edytowano: 3 II 2024