Jedno miejsce, jedna piosenka

Tytułowy tytuł

Tytuł.

Tytuł.

Tytuł.

Tytułowy Tytuł.

Uroczystość nadeszła.

Utytułowanie Tytułowym Tytułem.

Cóż to za niezwykła ceremonia.

Udało się.

Przebiegła Pomyślnie.

I skończyła się w sposób

wielce wesoły uroczystość ta.

Utytułowanie Tytułowym Tytułem!

Ole!

Simon & Garfunkel- the Sound of Silence

Piosenka ta chodzi za mną, od czasu, gdy ją usłyszałam na wakacjach. Ktoś z gitarą siedział na placu pod muzeum i ją śpiewał. I teraz, kiedy wróciłam, ta piosenka wciąż nie daje mi spokoju... 

Co do wiersza, to tym razem zamieściłam stary utwór, który powstał w dość spontanicznych okolicznościach, a który publikowałam na starym blogu na Interii (nie ma go już).

Wykonałam to zdjęcie wieki temu, gdy po raz pierwszy znalazłam się w Londynie.
Nie ma ono nic wspólnego z wierszem, ale bardzo mi się ta fotografia podobała 
i chciałam ją zamieścić.

Post edytowano 10 II 2024.

Posesyjne pytanie - Na pole? Na dwór? A może na dworzu?!

Radośnie mogę zaśpiewać: "Wakacje, wakacje przyszły...". Zdałam sesję i rada jestem, że nie będzie "kampanii wrześniowej". Tymczasem załączam utwór, który napisałam w jakichś okolicznościach, dawno już (nie, wiem, może z rok temu?). 

Miłych wakacji!

Dokąd?

Niektórzy wychodzą na pole,

niektórzy na dworze,

a zdarzają się i tacy,

co przebywają na dworzu.

A wszystkim chodzi o to, że gdzieś

na zewnątrz są, wyruszają zwiedzać 

nowe przestrzenie, a być może nawet

wracają do poznanych już zakątków.

Co okolica to inny obyczaj,

tak już było, jest i będzie.

Śmiejmy się z tego raczej,

bo z kłótni nic dobrego nie wyniknie...

Edycja postu: 10 II 2024

Tłum ametystowy

Kiedyś już pojawił się na poprzednim blogu ten utwór. Teraz powraca w trochę zmienionej formie. Koncepcja utworu wyrosła na kontraście dwóch barw: podstawowej żółtej oraz pochodnej fioletowej. Wydał mi się niezwykły.

Tłum ametystowy

Oczy w kolorze ametystu

spotkały się z mym wzrokiem.

Minęliśmy się...

Setka biżuterii ametystowej

przemaszerowała obok bez słowa.

Fiolet ametystowych butów

odcisnął ślad

w mojej pamięci.

Tłum bogaty w różne

odcienie fioletu

napierać zdaje się,

wpędzać w paniczną fobię,

aż chcesz uciec jak najdalej...

Tylko ja jestem żółta.

Omijają mnie szerokim łukiem,

bo jestem niczym żółta zaraza

w fioletowym społeczeństwie.

10 II 2024 edytowano.

Limeryki. Nareszcie!

Nareszcie limeryki.

Po niebywale długiej nieobecności, pojawiają się, jakby nigdy nic przy klimatycznej piosence Kalafiny, pt. Natsu no Ringo. 

Daria z Szydłowa

Pewna Daria z Szydłowa,

której grzywa była płowa

sławna była z rozsądku swego,

ale idąc do Kielc - miasta zacnego

pobłądziła aż do Darłowa.

Kawki z ławki

Szedł raz Łukasz do Krzykawki

i zmęczony szukał ławki.

Znalazłszy wreszcie,

cieszył się, że siądzie nareszcie,

a tu ławkę obsiadły kawki.

Maraton w Strzegomiu

Kiedyś w mieście Strzegom

przyglądano się biegom.

Biegacze, ile mogli, rwali,

z siebie wszystko dawali

by dać się krytycznym uwagom.

Post edytowano 10 II 2024

Sesja coraz bliżej... tak blisko, że szok!

Tego jeszcze nie było, żeby tytuł w tak epicki sposób łączył w sobie dwie dziwnej urody melodie ("Coraz bliżej święta" + "Tak blisko" R. Brzozowskiego)... słoneczko chyba przyświeciło za mocno... A w międzyczasie, ciut przed sesją przyszło sobie natchnienie... I do czegóż się przyczyniło? Otóż, do tego poniżej :) 
Raczcie się i miłej niedzieli życzę! :)

Modlitwa

odbija się głos samotny
od pustych ścian
- szuka drogi
do sacrum

modlitwa to
najlepsze z możliwych rozwiązań

i głos przestaje być samotny,
i ściany nie zioną pustką
- ogród rozkwita,
bo rozmowa pomogła

dziękuję, że widzę i wiem,
co czynić

Wrocław 2015

Edytowano: 10 II 2024